Maritieme archeologie is de tak van de archeologie die onderzoek doet naar menselijke activiteiten op en onder water. Daarbij gaat het niet alleen om scheepswrakken, maar ook om havens, verdronken nederzettingen, waterwerken en objecten die in rivieren, meren of op zee terecht zijn gekomen. Anders dan op het land blijven onder water soms materialen bewaard die normaal snel verdwijnen, zoals hout, leer, textiel en voedselresten. Daardoor geven maritieme vindplaatsen vaak een uniek beeld van het dagelijks leven in het verleden op zee. 

Maritiem archeologen proberen niet alleen voorwerpen te bergen, maar vooral de context te begrijpen waarin deze zijn gevonden. Waar lag een object? Hoe verhoudt het zich tot andere vondsten? En wat vertelt het over het gebruik, de bemanning of de omstandigheden waarin een schip verloren ging? Daarom worden vondsten zorgvuldig ingemeten, gefotografeerd en gedocumenteerd voordat ze worden onderzocht of geconserveerd. 

Onderzoek onder water brengt daarnaast bijzondere uitdagingen met zich mee. Stroming, slecht zicht, sediment en beperkte duiktijd maken het werk complex. Ook blijven vindplaatsen voortdurend veranderen door natuurlijke processen en menselijk ingrijpen, zoals visserij, baggerwerkzaamheden, industriële vervuiling en scheepvaart. 

Het onderzoek naar ’t Vliegend Hert laat goed zien hoe maritieme archeologie in de praktijk werkt. Sinds de herontdekking van het wrak in 1977 en de eerste expedities vanaf 1981 zijn honderden objecten onderzocht en in verband gebracht met archiefbronnen van de VOC. Niet alleen de vondsten zelf, maar juist ook hun locatie op de zeebodem leverden nieuwe inzichten op over het zinken van het schip en het leven aan boord.