Lakenlood, textiellood of pinnelood

Lakenlood of pinnelood, aan een zijde voorzien van de lengte-aanduiding L47½ en nummer 92. En aan de andere zijde zit een eigendomsmerk, bestaande uit een ineenstrengeling van lijnen. De lengte-aanduiding is in ‘Leidse el’, een el was 68.78 cm. Het lakenlood bestaat uit twee ronde schijfjes, verbonden door een lip, die op elkaar werden geklemd. Hierbij past de pin van de ene schijf in het gat van de andere schijf. Het lakenlood werd door de ‘waardijns’ (keurmeesters) als teken van de kwaliteit afgegeven, het gaf aan waar de stof werd gemaakt, welk soort het is en het werd aan de rol stof gehecht. Soms wordt het lakenlood ook staallood genoemd. Ze werden onder andere voor linnen en lakenstof gebruikt. Vondst uit VOC-scheepswrak ‘t Vliegend Hert, gezonken in 1735. Te zien in de vaste presentatie Ga mee naar zee, ruimte Handelen en Smokkelen.

Dit object is in 1984 opgedoken; met vondstnummer 231.VIII.

Objectnaam

lakenloden (CHT)

Vondstjaar

1984

Informatie

Objectnummer

MMZ3026

Museumcollectie

Maritiem Muzeeum Zeeland

Objectnaam

lakenloden (CHT)

Vondst

Vondstnummer

231

Vindplaatscode

W2A

Vondstjaar

1984

Specificaties

Lengte

3.2 cm

Diepte

0.5 cm

Diameter

2.5 cm

Gewicht

15.89 gram

Materiaal

lood (CHT)

Ontdek ook

Reaal van achten, geslagen te Mexico, munt uit het wrak van de Oost-Indiëvaarder 't Vliegend Hart

Afgesleten zilveren munt, geslagen op onregelmatig muntplaatje. Voorzijde: wapenschild; ter linkerzijde: letters OMF, boven elkaar geplaatst; van omschrift is linksboven alleen jaartal zichtbaar. Keerzijde: kruis in veelpas; tussen kruisarmen: wapenfiguren.

IJzerconcretie uit het wrak van de in 1735 vergane Oost-Indiëvaarder 't Vliegend Hart, mogelijk een deel van een lepelboor

De concretie heeft de vorm van een klein gootje en kan wat vorm en afmetingen betreft het (scherpe) uiteinde van een lepelboor zijn geweest. Concretion.

Corrosiekorst van ijzeren particuliere gelddoos of -blik, met inhoud van smokkelmunten

Gelddoos met smokkelmunten, in een 'aankoeksel', in dit geval een corrosiekorst van zand, samengekit met ijzeroxide en sulfide. De originele ijzeren doos waarin de munten zaten, is door de inwerking van het zeewater helemaal verdwenen. Datzelfde zeewater zorgt voor het 'aankoeksel' waarin het smokkelgeld vastzit. Deze dozen bevatten doorgaans 10 à 15 kg zilveren ducatons en konden dus onopvallend verplaatst worden. Met dergelijk smokkelgeld werd vaak illegale handel gedreven te Batavia. Vondst uit VOC-scheepswrak 't Vliegend Hert, gezonken in 1735. Collectie De Nederlandsche bank N.V. Zie ook de twee modellen van de vergane ijzeren gelddozen; MMZ7682 en MMZ7683.