Waldhoorn of natuurhoorn uit het wrak van de in 1735 vergane Oost-Indiëvaarder ‘t Vliegend Hart

Messingen blaasinstrument in drie delen: 1.Ronde dubbele buis waaraan het mondstuk zat. 2.Een (gekreukeld) zich verbredend gedeelte. 3.En een geplette ring van een strip plat messing met rand die het uiteinde vormde van de hoorn (‘bell’). In de laatste staat de inscriptie ‘Johann Heinrich Eichentopf Leipzig 1732’.

Objectnaam

Informatie

Objectnummer

NG-1983-29

Museumcollectie

Rijksmuseum

Objectnaam

Specificaties

Materiaal

messing

Ontdek ook

Natuurhoorn (onderdeel)

Ronde dubbele buis; onderdeel van een natuurhoorn uit het wrak van de Oostindiëvaarder TVliegend Hart.

Collectie objecten MuZEEum Vlissingen

Aanzetstuk voor het mondstuk van een barokhoorn, ook bekend als natuurhoorn, jachthoorn, of Cor d'Orchestre; toegeschreven aan Johann Heinrich Eichentopf

Aanzetstuk voor het mondstuk van een barokhoorn. Dit object is onderdeel van meerdere fragmenten. De vervaardiger is Johann Heinrich Eichentopf (1678–1769), hij was een prominente barokinstrumentenmaker in Leipzig, ca. 1710 en 1749, en actief tijdens de tijd van J.S. Bach. Hij staat bekend om zijn hoogwaardige houtblazers en koperblazers. Zijn barokhoorns waren bekend om hun heldere klank en precisie. Oorspronkelijk werd de barokhoorn gebruikt voor signalen, bijvoorbeeld bij de jacht, maar in de barokperiode (ca. 1600-1750) kreeg het ook een rol in het orkest. Vondst uit VOC-scheepswrak 't Vliegend Hert, gezonken in 1735. Te zien in de vaste presentatie Ga mee naar zee, ruimte Bepakken en bemannen. Dit object is in 1990 opgedoken; met vondstnummer 90A2749.